واقعیت های یک زندگی مشترک

اين واقعيت ترسناك "عادت " بد جوري ميترساندم . اينكه حتي اگر با بدترين موجود جهان زندگي كني ، باز هم راه حل هايي براي ارتباط پيدا ميشود . اينكه گاهي اوقات اين راه حل ها را با عشق اشتباه ميگيري . 

اين روزها دلتنگم ، اين روزها دلگيرم . در زندگيمان روزمرگي فرياد ميكشد . عشق نيست ، هوا نيست ، نفس نيست ، منم ، تويي ، يك چهار ديواري كه از همه جايش متنفرم .

عزيزم چرا وقتي ميخوام ببوسمت صورتتو برميگردوني؟

ميخوام براي بوسيدنم تلاش كني!!!!!!!!!!

بعدا نوشت : به دليل سوالاتي كه براي دوستان پيش اومد بايد بگم كه جنسيت سوال كننده توي اين مطلب مونثه!

بعدا تر نوشت : كلي ذوق كردم اين قالب رو ديدم ، براي همين قالب وبلاگو عوض كردم.

اين روز ها همه به نحوي دروغگو شدند . وقتي از سر مملكت بگيري همه توي چشمت نگاه ميكنن و دروغ ميگن از اين پاييني ها كه انتظار نداريم .

يكي از روزهاي خوب زندگاني مشترك در ساعتي كه هيچ انتظاري نداري كليد در قفل در ميچرخد :

امروز زود اومدم كه بيشتر با هم باشيم 

ذوق مرگ شديم و با شادي زايد الوصفي پيشنهاد بيرون رفتن و گشت و گذار داديم !

- بيرووووون؟! نميشه كه ؟

-چرا ؟

- بزن شبكه 3 فوتبال شروع شد ، تازه 5 دقيقه هم دير رسيدم!!!!!!!!!!!

چه روزهاي سختي است ،

روزهاي ديدنت و نبودنت

روزهاي شنيدن صدايت و سخن نگفتنت

سخن نميگويد ديگر ، نميگويد . از بس كه زل زده به من گاه فكر ميكنم چشمهايش فقط مستقيم را ميبينند . گاه وقتي انتظارهاي عاشقانه دارم همچنان نگاهم ميكند كه احساس ميكنم يك عدد موجود عجيب الخلقه ي تازه از اتوبوس باغ وحش پياده شده هستم . خوب كف دستش مو ندارد ديگر ، يكي نيست بگويد با اين همه بيل و كلنگ و چكش افتاده اي كه موي كجايش را بكني بچسباني به كف دستش كه در انتظارات عاشقانه ي بعدي ات بخواهي عشقت را از كف دستش بيرون بياوري .

نيست ديگر ، آقا جان نيست ، بفهم ، نيست ! حالا اين آقاي محترم مدام آبرو داري ميكند ميگويد -دوستت دارم - دور براي چه برميداري كه بيشترش را بگويد ، كه زمزمه كند ، كه به آسمان ببردت ، كه هوايي ات كند، كه مشتاق ات كند . همين است كه هست ديگر ، تمام .

- عزيزم يه كم حرفاي قشنگ در گوشم بگو

- ها ؟

- منظورم زمزمه هاي عاشقانه ست

- ها ؟

- هيچي عزيزم ، شوخي ميكردم . بگير بخواب

- آها !

نميدونم بالاخره  قراره از آنفلوانزاي خوكي بميريم يا كمبود آب و برق و اكسيژن ! ولي از قرار  اين همه بلا كم بود ، حالا كه چند روزيه تصميم گرفتم شكوفه هاي عشق به آقاي همسر رو توي وجودم رشد بدم!!!!!! و كلي برنامه هاي ريز و درشت ريختم ، اين دفعه قراره از زلزله بميريم . به قول معروف مملكته داريم؟؟!*

 

 

* فقط همين دو كلمه برگرفته از مملكته داريم . اينم گفتم كه خداي نكرده مشكلي با  كپي رايت نداشته باشم . زندگيه ديگه . ديدي فردا فحشا زياد شد !!! زلزله اومد مرديم . مديون نباشم!!!!!!!!

با همه ميتوني بخوابي ، اما با هر كسي نميتوني بيدار بموني . قصه ي ماست . با هم ميخوابيم ، اما دريغ از دو ساعت بيدار موندن نصفه شب و چهار تا حرف درست حسابي و اعتراف هاي يواشكي . دلم لك زده واسه درد دل هاي  ساعت 4 صبح توي رختخواب .

زندگی مشترک هزار نوع پیچیدگی دارد که اینجانب به تازگی و ناگهان با یکی از آنها آشنا شدم .

داستان اینگونه اتفاق می افتد که آقای همسر خرناس میکشد ، خانم همسر برای فرار در سالن پذیرایی و روی کاناپه میخوابد .روزی به طور اتفاقی اقای همسر به خانم میگوید که دلمان میگیرد تو اینجا میخوابی و احساسمان این است که اینجانب را دوست نداری . خانم برای جلوگیری از این احساس همان شب در اتاق میخوابد به این امید که عشق قرار است در زندگی مشترک شکوفه بزند . نزدیک های ساعت چهار صبح و باز هم به صورت اتفاقی خانم چشمانش را گشوده و با صحنه ای شگفت انگیز مواجه میشود . آقای همسر بالش و پتو به دست از اتاق خارج میشود .

خانم همسر : کجا میری؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

آقای همسر : میرم که خر و پفم اذیتت نکنه.......!!!!

.............................................................................................

پانوشت : توی پست قبلی خیلی از دوستان پیشنهاد زد و خورد  رو داده بودند و اینجانب لازم دیدم همینجا با شرمندگی اعلام کنم که همسر محترم حتی یک جای سالم هم روی بدنش نمانده و همچنان هم خر و پف میکند.

امان از دست خرناس های شبانه که خواب شبت را زهرمار میکند . یکی نیست بگوید دردت چه بود که تختخواب یک نفره ی خانه ی پدری را رها کردی و آمدی جایی خوابیدی که باید شب تا صبح گوش هایت را عایق بندی کنی شاید چند لحظه خواب به چشمانت راه یابد.

سهم من از زندگی مشترک ، یک کاناپه ی سه نفره برای نخوابیدن های نیمه شب .

عیدی اولین سال زندگی مشترک پنج تا سررسید گرفتم از همسر محترم!

باید خوشحال باشم چون هیچ کس تا حالا پنج تا سررسید سازمانی عیدی نگرفته.

زندگی عجب هزارتوی پر پیچ و خمی داره .

یه روزی فکر میکنی باید به یه جایی برسی و اون روز احتمالا قراره بهترین و دل انگیزترین روز زندگی ات باشه و از اون روز به بعد درهای ابدی بهشت به روت باز میشه و دیگه دردی نیست ! روزها میگذره ، سالهای سختی رو پشت سر میگذاری ، به اون روز میرسی ! اما چیزی تغییر نکرده .فکر میکنی خوابی ، شاید اون روز هنوز نرسیده ، شاید هنوز نمیفهمی . دیگه حتی فکر نمیکردی که توی زندگی مشترک دلت رویاهای عاشقانه بخواد .

قصه این روزا با قصه روزای نوجوونی ام خیلی فرق داره . از عشق خیلی خبری نیست . ترس جای همه چیز رو گرفته .دیگه حتی نمیتونی گریه ی تنهایی داشته باشی

میان ماه من تا ماه گردون ، تفاوت از زمین تا آسمان بود ...  .

اینجا میخوام از واقعیت های یه زندگی مشترک بگم . چون احساس میکنم که خیلی ها هم مثل من فکر میکردند و به دنبال یه زندگی عاشقانه و سیندرلایی ازدواج کردند ولی بدجوری سرشون خورد به دیوار .

شاید اینجا جایی باشه که بتونم بالاخره حرفمو به یکی بزنم.